Terug naar de perspagina.

Wampex 2006 op alle fronten net even anders

‘Volgend jaar slapen we in Opduin of Greenside’

• door Jeroen van Hattem
• dinsdag 7 november 2006

Ook KWAPSMA kan verrast worden. Organisatoren Marian van der Werff, Swier Oosterhuis en Kees-Jaap Harting van het organiserend collectief knipperen met de ogen als één van de jonge Wampexers in het diepst van de nacht serieus en beleefd vraagt wat zijn kamernummer is. Hilariteit alom bij de organisatie. ‘Dit hebben we nog nooit meegemaakt’, roept Van der Werff tussen het lachen door.

Het is ook even wennen voor zowel KWAPSMA als de doorgewinterde deelnemer. Er wordt voor de verandering niet geslapen op een luchtbedje in een krappe tent of een oude schuur, maar op echte bedden in kamers met douche en toilet. Luxer hebben de deelnemers aan de jaarlijkse weekend-amfibische expeditie het nog nooit gehad. Zelfs de bel waarmee normaal iedereen ’s ochtends vroeg op luidruchtige wijze wordt gewekt, blijft achterwege. KWAPSMA maakt een rondje langs de deuren om iedereen persoonlijk uit bed te bonzen. Met de bel zouden ook de reguliere gasten wakker worden gemaakt en dat is niet de bedoeling.

De luxe overnachting in Texelse grootste groepsverblijf past in het thema van de Wampex dat alles ‘net even anders is’. Er moet meer worden gelopen dan voorgaande jaren en er zijn ook minder wateropdrachten dan anders. Zelfs het weer voegt zich naar de organisatie. Als de 140 deelnemers om 19.00 uur in de kantine van Texel’94 de eerste opdracht krijgen, hoost het van de regen. Even lijkt het echt Wampexweer te worden, maar de weergoden hebben eveneens luxe in petto. Na die ene bui blijft het de gehele Wampex droog, waait het niet te hard en zorgt de bijna volle maan voor goed zicht in het donker.

Het huis van burgemeester Joke Geldorp in Den Hoorn is de eerste plek waar de deelnemers naartoe fietsen. De locatie wordt uitgebeeld aan de hand van allerlei attributen op het hoofdveld van Texel’94 zoals een asbak, een golfballetje, een voorzittershamer, een foto van Peter Tromp (die de ambtsketen maakte) en een kuubskist. Een paar groepen fietsen na het zien van de kist meteen naar de Alexanderhoeve, omdat de kist daarvandaan komt. Ze missen echter een lap stof in de kist, een verwijzing naar Geldorp’s buurman bollenboer Arie Lap.

Horsmeertjes

De burgemeester heet iedereen persoonlijk welkom in haar garage. Tot haar verrassing constateert ze ook dat vier medewerkers van de gemeente, Antoin Kersten, Daan van Sijp, Walter Oskam en Jabik Kooistra, als het team Jokes Jongens door het leven gaan. Vanaf het huis van de burgemeester wordt iedereen naar de Horsmeertjes geleid, waar diverse opdrachten zijn. De deelnemers moeten daarvoor beide meertjes ronden. Onderweg stuiten ze op een tent waar geklaverjast wordt en een post waar zeedieren geraden moeten worden. Ook moeten ze met rubberboten van de Mok het oostelijke Horsmeertje oversteken.

Het water valt op zich nog wel mee, maar vooral het waden door modder is steenkoud, vertelt Berna de Boer als ze zich afdroogt. Ploeggenoot Albert Bouthoorn heeft geen zin zijn handdoek onderuit de tas te halen en droogt zich af met een rol wc-papier. ‘Die lag meteen voor het grijpen.’ Bij de post met de zeedieren spreken Marcel Wernand en Bouwe Kuipers (de Bowema’s) zich als Wilhelm Weintraub en Johan Jochemstall uit over de kennis van zeedieren. Ronno Honingh merkt tot zijn verrassing dat hij alle dieren goed heeft geraden. ‘Terwijl ik toch niet zo thuis ben in zeebeesten.’ Een niet bestaand zeedier wordt door zijn groep als ‘kwakkemander’ omschreven. ‘De kwak is van een eend en de mander van een salamander’, verduidelijkt Esther Duinker.

Het water valt op zich nog wel mee, maar vooral het waden door modder is steenkoud, vertelt Berna de Boer als ze zich afdroogt. Ploeggenoot Albert Bouthoorn heeft geen zin zijn handdoek onderuit de tas te halen en droogt zich af met een rol wc-papier. ‘Die lag meteen voor het grijpen.’ Bij de post met de zeedieren spreken Marcel Wernand en Bouwe Kuipers (de Bowema’s) zich als Wilhelm Weintraub en Johan Jochemstall uit over de kennis van zeedieren. Ronno Honingh merkt tot zijn verrassing dat hij alle dieren goed heeft geraden. ‘Terwijl ik toch niet zo thuis ben in zeebeesten.’ Een niet bestaand zeedier wordt door zijn groep als ‘kwakkemander’ omschreven. ‘De kwak is van een eend en de mander van een salamander’, verduidelijkt Esther Duinker.

Westerslag

Het duingebied bij Westerslag en een deel van de Dennen vormen de locatie van het tweede blok. In een duinpan test Jan Vonk de kennis van bedrijfshulpverlening, bij het voormalig bloembollenbedrijf van Hoogenbosch moeten vragen worden beantwoord en in de bloemenkwekerij van de familie Halsema moeten bijzondere planten worden herkend.

Zwaarste opdracht is het slepen van een ‘drenkeling’ over het strand bij paal 15. De drenkeling bestaat uit een juten zak met gemiddeld 80 tot 90 kilo nat zand. De zak wordt op een reddingboei met behulp van een lijntoestel ruim honderd meter over het strand gesleept. Diverse ploegen hebben er even tijd nodig om bij te komen. Ook de toekomstige winnaars Cees Daalder, Marcel Winder, Selma de Koning en Sandra Rouwenhorst zijn bekaf na het slepen. Winder zakt hijgend op zijn knieën, Daalder gaat volledig gestrekt op het strand.

De makkelijkste opdracht is het vullen van een 2,5 meter hoge pvc-pijp met water. De opdracht is gekscherend de P.J. Geus-herkansings-opdracht genoemd, naar een voorval van een paar jaar geleden toen Peter Jan Geus in woede uitbarstte omdat een opdracht mislukte. Bij de herkansings-opdracht slagen Geus en zijn teamgenoten Piet Kooiman, Koos Tjepkema en Kees Schuil met vlag en wimpel. Later in de nacht heeft Geus de pech als enige te water te gaan bij een touwbrug die de scouting over het water langs het natuurpad bij Het Alloo heeft gespannen. Zijn team is als allerlaatste aan de beurt, waardoor de touwen niet meer strak gespannen zijn. Het levert hem een paar natte broekspijpen op.

De makkelijkste opdracht is het vullen van een 2,5 meter hoge pvc-pijp met water. De opdracht is gekscherend de P.J. Geus-herkansings-opdracht genoemd, naar een voorval van een paar jaar geleden toen Peter Jan Geus in woede uitbarstte omdat een opdracht mislukte. Bij de herkansings-opdracht slagen Geus en zijn teamgenoten Piet Kooiman, Koos Tjepkema en Kees Schuil met vlag en wimpel. Later in de nacht heeft Geus de pech als enige te water te gaan bij een touwbrug die de scouting over het water langs het natuurpad bij Het Alloo heeft gespannen. Zijn team is als allerlaatste aan de beurt, waardoor de touwen niet meer strak gespannen zijn. Het levert hem een paar natte broekspijpen op.

Lopen

In het derde blok, dat ’s morgens om 8.00 uur verder gaat, moet opnieuw veel gelopen worden. De Muy is deze keer het toneel van diverse opdrachten. Daarvoor moet onder meer naar Hopman’s boet, de Hubertusnol, boerderij Akiab en de Binnen- en Buitenmuy gelopen worden. Onder toezicht van schrijver Eric Hercules wordt bij de Binnenmuy een kinderverhaal opgevoerd, bij de Buitenmuy wordt met surfmasten en voetballen gebiljart, bij Akiab is een blindproeverij van chips en vanaf de Hubertusnol moet met tomaten op een schietschijf worden geschoten. Dat wordt gedaan met de binnenband van een fiets die alle teams moesten meenemen. De groepen moesten bij de start eveneens vijf rauwe eieren meenemen, maar die hoeven ook in het derde blok nog niet aangesproken te worden.

Het schieten blijkt lastig te zijn. De meeste tomaten komen niet verder dan een houten hek bovenop het duin. Het TESO-team, dat uit Marco Witte, Richard Koopman, Wilfried Vendel en Rieuwert Pol bestaat, maakt er een hele sport van om toch raak te schieten. Eerst wordt de binnenband doormidden gesneden om meer spanning te creëren, daarna wordt in de midden een inkeping gemaakt om de tomaat meer houvast te geven en bij poging nummer drie wordt ook een stuk van de tomaat afgesneden. Bij de laatste poging neemt Vendel er maar gewoon een hap uit. Het levert echter geen voltreffers op. Onmogelijk is de opdracht toch niet. Volgens begeleider Dirk Eelman wordt er zeven keer raak geschoten. Bij de tomaten komt ook solidariteit tussen de groepen naar voren. Regelmatig worden er binnenbanden uitgewisseld als een groep die vergeten is.

Bij het toneelstuk valt groep 30 door de mand. Net op een moment dat het stil is, gaat in het bijzijn van drie andere teams bij één van de groepsleden in de tas een mobiele telefoon af. KWAPSMA is onverbiddelijk en sluit het team van verdere deelname uit. Volgens André van der Vliet vat de groep het sportief op en wordt er niet over gediscussieerd. ‘We hadden duidelijk gesteld dat er geen mobiele telefoons meegenomen mochten worden. We hebben als organisatie zicht op waar iedereen zich ongeveer moet bevinden, dus als iemand echt moeten worden bereikt kunnen we die snel opsporen. Een paar jaar geleden hebben we dat een keer meegemaakt en die persoon hadden we binnen drie minuten getraceerd.’ Drie jaar geleden was het gebruik van een mobiele telefoon één keer toegestaan, maar veel deelnemers en ook de organisatie vonden dat dat teveel afbreuk deed aan de Wampex.

Het team van Jan van Beek, Wally van Beek, Cees van Beek en Nanning Kikkert, dat na het eerste blok nog bovenaan stond, laat in het derde blok kostbare punten liggen door een tijdfout. De groep hoeft pas uiterlijk om 11.30 uur bij de rustpost op Hoogvliet te zijn, maar is er door het verkeerd lezen van de aanwijzingen drie kwartier te vroeg. ‘We dachten dat we om kwart voor elf terug moesten zijn’, vertelt Wally van Beek. ‘We hebben ons uit de naad gefietst om dat te halen, maar toen we hier kwamen was er nog helemaal niemand.’ Het team loopt door de misser twee opdrachten mis. De deelnemers vonden de aanwijzing voor Hoogvliet in plastic tassen die KWAPSMA aan de fietsen had gehangen terwijl iedereen in De Muy was. Bij het uitrekenen van de tussenstand blijkt dat het team van Zuydweg de achterstand van het tweede blok aan het goedmaken is. ‘We gaan nu voor de eennalaatste plaats’, zegt Zuydweg. ‘Dan is de eer gered.’ Het slapen in Stayokay blijkt goed bevallen te zijn. ‘Ik miste alleen de roomservice en een handdoekenpakket’, grapt Dennis Eelman. ‘Maar als dit de inzet is van een stijgende lijn slapen we volgend jaar in Opduin of Greenside.’

In het vierde en laatste blok, dat zich bij De Waal afspeelt, speelt het water alsnog een nadrukkelijke rol. In de Molenkil doen de deelnemers aan kano-golf door in een smalle kano een voetbal naar een doel te meppen. In een sloot langs het Boerenfietspad moet een archief in een container naar de overkant worden gesleept. Zwemmer Peter Haker krijgt direct de nodige opmerkingen als hij de sloot instapt. De één roept dat ‘het het IJsselmeer niet is’ en een ander vraagt zich af ‘waar de volgboten blijven’. Haker zelf beperkt zijn verblijf in de sloot tot een minimum. ‘Dit is kouder dan het IJsselmeer’, zegt hij lachend bij het aankleden. ‘Maar het is wel meteen een goede voorbereiding op een nieuwe zwemtocht.’

Bij Pieter en Inke Dros kunnen eindelijk de meegesleepte eieren worden aangesproken. Op het nieuwe AGA-gasfornuis van Dros moeten pannenkoeken mét een X-factor worden gebakken. Het team van Olaf Witte, Danny Westerlaken, Mark Peter Graaf en Robert Saal gaat met mes en schaar aan de slag om Rosa Harbers en Hetty Westerink een perfecte pannenkoek te presenteren. ‘De X-factor schiet je om de oren’, roept Westerink. Tien punten is het eindresultaat. Het geheim zit hem in de bereiding, vertelt Witte. ‘Dit was een pannenkoek vol romantiek die zowel hartig als zoet was.’ Jonna Zijm, Wouter Bakker en Sebastiaan en Eva de Graaf presenteren noodgedwongen een zure pannenkoek. Zij hadden de rauwe eieren in de azijn gedompeld, zodat de schil eraf ging en de eieren niet meer konden breken. Een van de teams doet een poging de pannenkoek te flamberen, wat tot een grote steekvlam leidt.

Stayokay

Bij Pieter en Inke Dros kunnen eindelijk de meegesleepte eieren worden aangesproken. Op het nieuwe AGA-gasfornuis van Dros moeten pannenkoeken mét een X-factor worden gebakken. Het team van Olaf Witte, Danny Westerlaken, Mark Peter Graaf en Robert Saal gaat met mes en schaar aan de slag om Rosa Harbers en Hetty Westerink een perfecte pannenkoek te presenteren. ‘De X-factor schiet je om de oren’, roept Westerink. Tien punten is het eindresultaat. Het geheim zit hem in de bereiding, vertelt Witte. ‘Dit was een pannenkoek vol romantiek die zowel hartig als zoet was.’ Jonna Zijm, Wouter Bakker en Sebastiaan en Eva de Graaf presenteren noodgedwongen een zure pannenkoek. Zij hadden de rauwe eieren in de azijn gedompeld, zodat de schil eraf ging en de eieren niet meer konden breken. Een van de teams doet een poging de pannenkoek te flamberen, wat tot een grote steekvlam leidt.

De opdrachten worden door diverse deelnemers als leuk en gevarieerd bestempeld. Het lopen had van sommigen wat minder gemogen. ‘Maar het voordeel was dat je nu niet meteen een half uur kwijt was als je even verkeerd fietste’, aldus Ronno Honingh. ‘Door het lopen waren er ook meer kansen voor de minder snellere fietsers.’ Team Zuydweg pakt ondanks de tegenslag met de tandem een gedeelde laatste plaats. ‘Voor ons is daarmee de eer gered’, vertelt Victor Zuydweg. ‘En volgend jaar komen we met andere fietsen.’ Voor de 68-jarige Dirk Eelman is het de laatste keer dat hij meedoet. Teamgenoten WimPiet Eelman, Dennis Eelman en Robert-Jan Graaf overhandigen hem bloemen en Van der Vliet haalt hem naar voren om hem in het zonnetje te zetten. Volgens Van der Vliet komt met vertrek van Eelman, die zeventien keer meedeed, een einde aan een tijdperk. ‘Maar ik zie zoveel jonge Wampexers om me heen dat we nog zeker honderd jaar vooruit kunnen.’